AHT-k konponezinezko kaltea egingo dio Ama Lurrari:
Barrera efektua, zarata ikaragarria, paisaiari eraso bortitza, lurren okupazioa, akuiferoen suntsiketa, energia kontsumoaren biderkatzea, hondakinentzako hamaika zabortegiren sorrera, balio ekologiko handiko ekosistemen kaltetzea…

AHT-k lurralde desorekak areagotuko ditu
Izan ere, hiriburuen arteko lotura besterik ez du egingo, hirietan aglomerazioa bultzatuko du eta kalte larriak eragingo dizkie nekazaritzari eta oro har herrietako eta nekazal eremuko bizi-modu eta bizi-kalitateari.

AHT-k tren garraioa zerbitzu publiko eta unibertsala delako kontzeptua lurperatu egiten du
Guztiok ordainduko dugu baina, aurreikusitako ibilbide eta salneurriak aintzat harturik, gutxi batzuek soilik erabili ahal izango dute.

AHT-k errentaren banaketaren eta gastu sozialaren murrizketa eragingo du
Izan ere, AHT gure herrian inoiz ikusitako azpiegitura handiena eta garestiena da. “Euskal Y”-ren azken gastua 6.000 milioi euro ingurukoa izango da, hots; Eusko Jaurlaritzaren Etxebizitza Sailaren 24 urterako aurrekontua; Kultura Sailaren 25 urterakoa; Nekazaritza eta Arrantza Sailaren 40 urterakoa… Dirutza horrekin, populazio osoarentzako kalitatezko garraio publikoa finantzatu eta beste behar sozial askori erantzun lekieke. Alabaina, behar sozial horiek soluziobiderik gabe geldituko dira AHT burutzen bada.

AHT-k ez ditu egungo trafiko eta garraio arazo larriak konponduko
Izan ere, batetik, hirietan bakarrik geldituko da eta ondorioz ez ditu eskualde barruko joan-etorriak (eguneroko joan-etorrien %97) ahalbidetuko. Eta bestetik, ez dio gure errepideetan gora eta behera dabilen kamioi kopuruaren urteko hazkuntzari ere aurre egingo. Egiazki, AHT, autopista, superportu, plataforma logistiko eta abar luze bat biltzen dituen azpiegitura plan erraldoi baten parte da; negozio den heinean, garraioaren hazkundea mugagabeki bultzatzea helburu duen plan baten parte, alegia. Horiek hala, AHT-k ez du errepideetako butxadura arinduko, alderantziz baizik; aipatu azpiegitura plan erraldoi horren parte den heinean, berau areagotu egingo du

AHT-k prekarietate laborala areagotu eta deslokalizazio industriala erraztu egingo du
AHT bezalako garraio azpiegitura erraldoiek zeresan handia dute ekonomiaren eta merkatuen nazioartekotzean eta globalizazioan eta, ondorioz, baita haien ondoriozko prekarietate laboralaren eta deslokalizazio industrialen areagotzean ere. AHT-k zerbitzu sektorearen nagusitasuna indartu egingo du lehen eta bigarren sektoreen kaltetan eta merkantzien joan etorri soilerako lurralde-eremu bilakatuko du Euskal Herria. Hartara, Euskal Herriaren menpekotasun estrukturala areagotu eta burujabetza ekonomikorako aukera urrundu egingo du.

AHT neoliberalismoaren adibide esanguratsua da
AHT, gero eta desoreka ekologiko eta ezberdinkeria sozial eta genero ezberdinkeria handiagoak bultzatzen dituen eredu ekonomiko eta soziala indartzera dator.

AHT inposizioaren sinonimo da
AHT-ren egitasmoa batere informazio gardentasunik gabe eta udalerrien zein herritarren interesak, nahiak eta borondatea aintzat hartu gabe jorratzen ari dira. Beste behin ere, informazioa propagandarekin ordezkatu dute eta herritarren parte hartze eta erabakitze eskubidea automatikoki baztertuak diren helegiteak aurkeztu ahal izatera mugatu dute. Gehiengo sozial eta sindikalak AHT gelditzea eskatzen du, baina PNV, UPN, UMP eta PSOE-k zuzenduriko administrazioek entzungor egiten jarraitzen dute. “Euskal Y”-ren eraikuntza lanei ekinez, Lapurdirako linea berriaren egitasmoari bultzada berria emanez eta Abiadura Handiko Nafar Korridorearen aldeko apustu itsua eginez, bai frantziar eta espainiar estatuek eta bai Gasteiz eta Iruñeako Gobernuek, beste behin ere, indar frogaren, egite kontsumatuen politikaren eta inposaketaren aldeko hautua egin dute.

Iturria http://www.ahtgelditu.org/aurkakoarrazoiak/index.php?Hizk=eu

Hace 5 años el Foro Social Mundial propuso el 22 de Julio como día mundial contra la Coca Cola.
COLOMBIA

Coca Cola también forma parte de este macabro juego.
Los paramilitares en Colombia han matado a 9 miembros de sinaltrainal (sindicato vinculado a la gran multinacional) han hecho huir y desplazarse a decenas de sindicalistas y hoy en día las amenazas de muerte son constantes: incluso recientemente han secuestrado y torturado al hijo de un trabajador.
Afortunadamente la campaña de boikot contra Coca Cola está ganando nuevos espacios a nivel mundial, en los EEUU, México, Colombia, Italia, India…
www.askapena.net

MEXICO

El crecimiento de la industria refresquera de Coca-Cola en México y en cualquier país tiene al menos tres consecuencias inmediatas: la presión sobre la tierra, los bosques y el agua. Esta presión se ejerce sobre la población indígena y campesina que poseen la tierra y sobre las leyes del país con el fin de garantizar a las empresas la posesión de estos recursos. Por ello no es coincidencia los problemas que esta generando en el campo mexicano el Programa de Certificación de Derechos Ejidales y Solares Urbanos (PROCEDE) en torno a la privatización de la tierra impulsado por las Instituciones Financieras Internacionales (Fondo Monetario Internacional -FMI-, Banco Mundial -BM- y el Banco Interamericano de Desarrollo -BID-). Estas IFI’s también ejercen una fuerte presión incluso con financiamiento para la aprobación de leyes de agua en el país; el desplazamiento de indígenas y campesinos de las Areas Naturales Protegidas (ANP), de las montanas y los bosques, como es el caso de Montes Azules en Chiapas.

http://www.ecoportal.net/Contenido/Temas_Especiales/Globalizacion/La_Coca-Cola_en_Mexico_el_Agua_Tiembla

INDIA

En la facilidad de embotellamiento de Coca-Cola en Kala Dera, cerca de Jaipur, Rajasthan, la mesa de agua que se está hundiendo ha creado escaseces de agua para más de 50 pueblos. Más de 2,000 personas marcharon en agosto 2004 para protestar las prácticas de Coca-Cola. La Alta Corte ha decidido que Coca-Cola tiene que declarar el nivel de pesticidas en sus marbetes en el estado de Rajasthan.

http://www.indiaresource.org/campaigns/coke/2004/cokefactespanol.html

Baikorrenen aurreikuspenak ere gainditzen zituen errealitateak. Ikasle kopurua etengabe ari zen handitzen, eta gehikuntza horri aurre egiteko hartzen ziren behin-behineko irtenbideen ondoren, 1973an finkatu egin zen gure hezkuntza proiektua. Urte hartako urtarrilaren 24an Lan Ministerioak onartu egin zuen hezkuntza kooperatiba eratzea; “Aita Raimundo Olabide“ zuen izena, eta 360 familiak eratu zuten. Ikastetxeak 496 ikasle zituen. Kooperatiba 1972ko apirilaren 12an eratu zen, eta eratu bezain laster erabakiak hartzen hasi ziren. 20.000 metro koadroko lursaila erosi zuen kooperatibak Lasarten, eta gaur egun gure instalazioak osatzen dituzten eraikinetako lehena eraikitzeko lanak abiarazi zituen. Lehenengo eraikina 1975eko apirilaren 19an inauguratu zuten.

Olabide proiektuak, beraz, erronka handiak izan zituen aurrez aurre, batez ere diru kontuak, gaur egungo errealitatea bihurtu arte, alegia, ikasle kopuruari dagokionez, Arabako Ikastolari handiena izan arte. Hirurogeita hamargarren hamarkadak ere, krisia eta inflazioa izan zirela medio, gogor jo zuen Olabide, baina kooperatiba osatzen zutenek, kooperatibako kideek eta zuzendaritzako kideek, laguntzaileek eta Arabako Foru Aldundiaren Euskara zerbitzuak egindako lanari eta erakutsitako gogoari esker, eragozpen guztiak gainditu zituzten.

Urteen joan-etorriarekin, Olabideren hezkuntza eskaintza handitu egin zen, eta BBB eta UBI ere hasi zen eskaintzen; horrez gain, kultura eta kirol elkarteak ere sortu ziren, eskolaz kanpoko jarduerak bultzatzearren; bestalde, ikastolaren beraren hazkundeari eta azken bi hamarkadetan hezkuntzak izan duen bilakaeraren ondorioz sortutako behar berriei aurre egin ahal izateko, eraikin eta ekipo berriak ere lortu zituen Ikastolak. Hala bada, 1983an Zelaia eraikina inauguratu zen, Juan Zelaiaren oroimenez, izan ere, ezinbesteko laguntza eskaini zuen proiektu gauza zedin.

Izaskun Arruek gidatu zuen esperientzia aitzindari hura errealitate indartsu da gaur egun, eta horretan izan dute berebiziko garrantzia hainbat gertaerek, esaterako, euskal erakundeak sortzea eta finkatzea; Eusko Jaurlaritzaren Hezkuntza Saila sortzea; lege, finantza eta era guztietako egoera arautzeko prozesuek; hezkuntza hitzarmenen erregimena garatzeak; eta, ohi bezala, Olabide osatzen dugunon ahaleginak ere bai.

OLABIDEKO WEB ORRIA

Mikel Urdangarin (Zornotza, Bizkaia, 1971 – ), kantautore euskalduna da.

Bertsolaritzan hasita, musikaren bidea hartu zuen geroago, gitarra eta ahotsaz baliatuta. Estilo intimistakoa, beste esparru batzuk ere jorratu ditu.

Ezaguna da Kirmen Uribe poetarekin egindako elkarlana, baita Rafa Rueda, Bingen Mendizabal eta Josu Zabala musikariekin edota Iñaki Aurrekoetxea, Arkaitz Estiballes eta Igor Elortza bertsolariekin ere.

Gaur egun, Gasteizen bizi da.

DISKOGRAFIA
1.”Haitzetan” (Gaztelupeko Hotsak, 1997).
2.”Badira hiru aste” (GH, 1998).
3.”Espilue” (GH, 2000).
4.”Bar Puerto”, Kirmen Uribe eta Bingen Mendizabal ekin batera (GH, 2001).
5.”Heldu artean” (GH, 2002).
6.”Lagun artean” (GH, DVD, 2002).
7.”Zaharregia, txikiegia agian” Kirmen Uribe, Rafa Rueda eta Bingen Mendizabal ekin batera (GH, 2003).
8.”Dana” (Elkar, 2005).
9.”Anek idatzi dit zutaz” (Mikel Urdangarin, 2007).
10.”Zubia” (Baga-Biga, 2009).

MIKEL URDANGARINEN WEB ORRIA

El Movimiento de los Trabajadores Rurales Sin Tierra (portugués: Movimento dos Trabalhadores Rurais Sem Terra), abreviado MST, es un movimiento político-social brasileño de inspiración marxista que busca la reforma agraria.

Se originó en la oposición al modelo de reforma agraria impuesto por el régimen militar, principalmente en los años 1970, que priorizaba la colonización de tierras en regiones remotas, con los objetivos de exportar los excedentes poblacionales y de la integración estratégica. Contrariamente a este modelo, el MST busca fundamentalmente la redistribución de las tierras improductivas.

El grupo se encuentra entre los movimientos sociales más grandes de Latinoamérica contando entre sus miembros a un millón y medio de campesinos sin tierra organizados a lo largo de 23 de los 27 estados de Brasil.

FORMAS DE LUCHA

El MST ha desarrollado a lo largo de su historia diferentes actividades en pos de la realización de una amplia reforma agraria. Entre ellas están: manifestaciones en las calles, concentraciones regionales, audiencias con gobernadores y ministros, huelgas de hambre, campamentos provisorios en las ciudades o a la orilla de los latifundos considerados inconstitucionales, ocupaciones de órganos públicos como el INCRA (Instituto Nacional de Colonización y Reforma Agraria) y ocupación de tierras entendidas como improductivas.

Complementando estas actividades el grupo también busca recibir prestamos y ayuda para que los campesinos realmente puedan producir en las tierras que reciben. Para el MST, es muy importante que las familias puedan tener acceso a escuelas y servicios de salud próximos, de manera que los niños no precisen ir a la ciudad y así las familias no dejen el campo.

La mayoría de los 26 millones de desplazados internos de todo el mundo no encuentran refugio en campamentos y para sobrevivir se acogen a la hospitalidad de familias y comunidades “extremadamente pobres”, según revela un nuevo informe del Comité Internacional de la Cruz Roja (CICR) hecho público en Ginebra.

“Cuando uno piensa en desplazados internos, automáticamente piensa en carpas y campamentos, pero el informe demuestra que los campamentos de grandes dimensiones, como el de Gereida, en la región sudanesa de Darfur, que aloja a unas 148.000 personas, no son sino un aspecto de lo que generan los desplazamientos”, prosiguió Kellenberger.

“Priorizar los campamentos en general significa ignorar lo que sucede a la mayoría de las personas desplazadas, es decir, las que buscan refugio en comunidades de acogida”, advirtió el representante de la Cruz Roja. “En Pakistán, por ejemplo, la gran mayoría de los dos millones de personas desplazadas a causa de los enfrentamientos de este año no se alojó en campamentos”, precisó.

“El informe sostiene que esas personas suelen ser las más vulnerables, pues dependen de las comunidades anfitrionas, que, en algunos casos, son extremadamente pobres”, afirmó Kellenberger. Por ello, “el desafío es ayudar no sólo a las personas desplazadas, sino también a quienes las reciben”, manifestó.

Según Kellenberger, la Cruz Roja apoya la instalación de campamentos como medida temporal para responder a las necesidades urgentes. Sin embargo, agregó que la experiencia de este organismo ha demostrado que los campamentos suelen crear nuevos problemas que se suman a las vulnerabilidades y los riesgos que afrontan las personas desplazadas.

De acuerdo con el presidente del Comité Internacional de la Cruz Roja, “los campamentos pueden propiciar la dependencia y desalentar a las personas desplazadas a la hora de regresar a sus hogares cuando las condiciones lo permiten”.

Además, “pueden surgir tensiones entre los propios residentes de los campamentos y las personas que habitan en las comunidades aledañas que no tiene acceso a servicios como los que se prestan en los campamentos”.

A juicio del Comité Internacional de la Cruz Roja, “es importante alentar a las personas desplazadas a retomar su vida normal, así como a preservar su independencia y sus medios de subsistencia”.

“Es más probable que se les pueda ayudar a vivir de una forma lo más parecida posible a su situación previa al desplazamiento en las comunidades anfitrionas que en los campamentos”, explicó.

“También pedimos un mayor respeto del derecho internacional humanitario como medio para evitar los desplazamientos y reforzar la protección de quienes han tenido que huir de su hogar”, agregó.

Euskal Herrian Euskaraz (EHE) 1979. urtean sortutako elkarte euskaltzalea da. Durangon, azaroaren 4an aurkeztu zen jendaurrean.

Sorrera
Euskal Herrian Euskaraz elkartea 1979. urteko azaroaren 4an aurkeztu zen euskal jendartearen aurrera. Durangoko Azoka izan zen lehen agerpena egiteko hautaturiko lekua. Euskararik gabe, Euskal Herririk ez lelopean ekin zion bideari. Orduko hartan, euskaldunek osatzen duten komunitatea eta lurraldea aintzat harturik, helburu argia plazaratu zuen elkarteak: Euskal Herria euskalduna lortzea. Eta horretarako izaera erreibindikatzailea eta borrokatzailea izango zuela baieztatu.

Gaur egun, EHEren helburu nagusiak bere horretan diraute, elkartea beraren arabera: Euskaraz biziko den herria, elebakarra, baina herritar eleanitzez osatua.

Bere sortze egunean azaldu bezala, bere aburuz elebitasuna egoera iragankorra izan behar da eta ez helburua. EHErentzat hizkuntzen arteko harremana gatazkatsua da, pertsona batek ezin dituelako aldi berean bi hizkuntza hitz egin, jakin ditzake, baina uneoro bat erabiliko du. Kolektibo batetaz azterketa bera egiten du EHEk: hizkuntza bat baino gehiago jakin daitezke, baina bat nagusituko da erabiltzeko garaian. “Egungo Euskal Herrian elebitasun sozialaren alde egiten duena, erdararen nagusigoaren eta euskararen mendekotasunaren alde jartzen ari da”, euren ustez. “Elebitasunaren gezurra”-ren aurrean euskaldunok jasan beharreko zapalkuntza azpimarratzen du EHEk: “eskolaren bidez erdararen ezarpena, administraziotik baztertua, bizitza sozialean desprestijiatuta…”.

Talde honen helburu nagusia Euskal Herria erabat euskalduntzea da, Euskal Herria euskaraz bizitzea. Euskararen egoera kaxkarra, eta egiten zaizkion erasoak salatzen ditu, euskaldunon hizkuntza eskubideak erreibindikatuz.

Gerediaga Elkarteak urtero antolatzen duen euskal kulturaren hitzordu nagusiak bost egunetarako egitarau oparoa izango du bai Landako gunean baita beste lau lekutan ere eta hitzaldiak, errezitaldiak eta emanaldiak nagusituko dira. Krisiak-krisi, aurrekontua mantendu egin da eta eskola haurrak bertaratzeko ostiraleko lehenengo egun hori berreskuratu da.

Guztira 156 partehartzaile izango ditu Azokak, horietatik 14 eskari berriak dira. 292 stand-ek beteko dute Landako gunea eta 459 nobedade aurkituko ditugu bertan; 308 liburu eta 69 disko, besteak beste.

Hizkuntza eta kultura katalanak presentzia nabarmena izango du aurtengoan, Ramon Llull institutua izango baita ohorezko gonbidatua. Inaugurazio ekitaldia, esaterako, Andreu Carranza idazleak egingo du. Bestalde, euskal eta katalan musikari errepaso historikoa egingo zaio, Gerard Quintana eta Jabier Muguruzak kontzertua eskainiko dute eta “Puntueus” eta “Puntucat” proiektuak ere hartuko dituzte mintzagai.

Aurtengo Argizaiola Sariak euskaraz irakasten lehenak izan ziren andereñoak omenduko ditu. Ahotsenearen gunean, berriz, sortzaileen gunea izango da. Egunero euskal kulturako hainbat eta hainbat sortzaile pasako dira bertatik.

ZER DA ZOR EKOLOGIKOA?

La deuda ecológica es en esencia la responsabilidad que tienen los países industrializados del Norte, sus instituciones, la élite económica y sus corporaciones por la apropiación gradual y control de los recursos naturales asi como por la destrucción del planeta causada por sus patrones de consumo y producción, afectando la sustentabilidad local y el futuro de la humanidad. Basados en esta definición, los pueblos en el Sur somos acreedores de esta deuda y los deudores los países del Norte. Esta deuda tiene como base al actual modelo de producción industrial, la producción exhaustiva de residuos como la emisión de gases de efecto invernadero, el capitalismo y el libre mercado.

Hay na necesidad ambiental, social, económica y moral de que se detenga el incremento de esta deuda y de que se repare las consecuencias nefastas sociales y ambientales que dicho modelo han tenido sobre las poblaciones del Sur. El reconocer la existencia de estas otras deudas, histórica, social y ecológica y demandar un resarcimiento, cambiará indefectiblemente y para siempre las relaciones económicas internacionales, pero sobre todo permitirá detener el modelo depredador y genocida que rige en el mundo.

La deuda histórica existe por el genocidio de los pueblos del Sur debido a la conquista, la esclavitud, el etnocidio por los siglos de ocupación, el robo de la biodiversidad y los conocimientos, el asalto de los territorios para apropiarse de los recursos naturales durante la colonia y todo lo que implica arrasar con las tierras, las culturas y los pueblos en el Sur. No basta con pedir perdón, no basta con decir que los ciudadanos de hoy en el Norte no son culpables de lo que hicieron sus antepasados, porque el bienestar que viven ahora, la vida de consumo y desperdicio, tiene como base el saqueo histórico de sus naciones a nuestros pueblos y territorios. Europa no sería lo que es ahora sin las millones de toneladas de plata de América ni sería la misma sin la esclavitud de los 70 millones de africanos que fueron arrancados de sus tierras. Hay una responsabilidad histórica y presente por esto.

informazio gehiago:klikatu hemen

1999an, Munduko Merkataritza Erakundea urte hartako gailurra Seattle hirian ospatzekoa zela eta, gizarte mugimenduetako kide asko gailurraren aurkako manifestazioak eta beste hainbat protesta eta ekintza errebindikatzaile burutzeko prestatzen ari ziren. Botere lobbyek kontrolatutako hedabide korporatiboek talde horien arrazoiak, argudioak eta ekintzak txarto ematen zituzten aditzera nahita eta, ondorioz, urte hartan, hedabide independenteentzat Interneten gune bat prestatzea erabaki zuten. Hala, gizarte mugimenduetako aktibistek, gailurra ospatzen zen bitartean burutu ziren protesten inguruko kronikak, argazkiak, hausnarketak, bideoak eta era guztietako albisteak eta artikuluak argitaratu zituzten, albiste agentzien eta mass-media ahalguztidunen hesia apurtuz. Globalizazio ekonomiko soilaren aurka Seattle hirian batutako aktibistek ezbairik gabeko arrakasta lortu zuten, Indymediako lehen webgune horri esker beraien ahotsa mundu osora zabalduz.

Indymediaren bereizgarriak

Indymediako webguneek software librea bakarrik darabilte, software mota honek bakarrik ematen baitie teknikariei behar duten potentzia guztia (posta zerrendak, wikia, IRC txata, datu-baseak, web zerbitzariak, multimedia eduki kudeatzaileak, etab.), malgutasuna (programak norberaren beharretara moldatzeko aukera, adibidez programa euskaratuz) eta fidagarritasuna (programaren saltzaileek edo beste norbaitek nahita segurtasun akatsik eta Atzeko Ateak bezala ezagututakorik ezarri ez duela egiaztatzeko modua eskainiz). Azken gai horrekin lotuta, Indymediako zerbitzariek, beraien erabiltzaileen pribatutasuna bermatzeko, ez dute konektatzen den jendearen IP helbiderik gordetzen, poliziak edo epaileek eskatuz gero edo, inoiz gertatu den bezala, zerbitzariko disko gogorrak konfiskatuz gero, erabiltzaileen nortasuna jakitea teknikoki ezinezkoa izan dadin. Zerbitzari batzuek, horrez gain, disko gogorretako datuak kriptografia bitartez zifratuta gordetzen dituzte, bertako informazioa inork irakur eta alda ez dezan.

Horrez gain, Indymedia sareko webguneek beraien edukiei «copyleft» oharrak eta lizentzia libreak ezartzen dizkiete, webgune horietan egunero argitaratzen den albiste eta eduki jarioa bera ere libre bihurtuz. Era horretan, aurretiaz baimenik eskatu beharrik gabe albisteak edonork kopia eta zabal ditzake, aktibistek igorritako informazioa ahalik eta gehien hedatuz. Gainera, denborak aurrera egin hala, munduko gertakari asko eta askoren lekukotasuna gordetzen du Indymediak. Nolabait, Indymedia albisteen Wikipedia dela esan dezakegu, baina sarri boterearentzat oso deserosoak diren edukiak kudeatzen dituenez, erabiltzaileei segurtasun gehigarri bat ematen diena.

gehiago jakiteko: klikatu hemen.